تک سلولی عزیز

تک سلولیِ متشکر!

Yasaman — Wed, 16 May 2012 17:24:23 +0000

توی این یکی چند وقتی که میخواستم نامه رو بفرستم داشتم به جواب و نتیجه اش فکر میکردم. همه ش میترسیدم از نتیجه ش اگه دلخواهم نباشه.

آخرش بعد از 6-7 ماه تمام شجاعتم رو جمع کردم و نامه را فرستادم و نشستم به صبر کردن.

دوباره ترس افتاد به جونم. بین بد و بدتر داشتم انتخاب میکردم: اگه جوابی نیاد حالم بهتر خواهد بود یا جواب منفی بیاد. اما از طرفی همه ش امیدوار بودم. یه سوسوی کوچیکی ته دلم بهم میگفت ممکنه راهی باشه هنوز.داشتم خیالبافی میکردم توی رویای خوب و قشنگی که میتونستم به واقعیت تبدیلش کنم.

اما امروز جواب اومد.

منفی بود. منتفی بود. نشسته ام و دارم کار وبار مدرسه را پی میگیرم که حال و روز بهتری پیدا کنم.

یک تجربه: جواب منفی شنیدن خیلی بهتر از اصلا جواب نگرفتنه.

وقتی از کسی جواب میگیری یعنی هنوز برات ارزش انسانیت قائله! وقتی جواب مهربون میگیری یعنی هنوز برات ارزش دوستی قائله! و وقتی جواب منفی مهربون میگیری یعنی روی تو به عنوان یه دوست با جنبه که روش صحیح برخورد با قضایا رو بلدی حساب میکنه!

دورادور ممنونم دوست عزیزی که اینجا رو نمیخونی و هیچ وقت از ماجرا باخبر نمیشی. ممنونم

بدرود

Yasaman — Wed, 26 Oct 2011 16:36:28 +0000

تجربه یک حس برای اولین بار در 25 سالگی

Yasaman — Tue, 25 Oct 2011 18:07:56 +0000

اولین باریه که این حسو دارم. خیلی عجیب و آزار دهنده ست. تحمل ناپذیر و کلافه کننده ست. همیشه فکر میکردم نفرت چه جور حسیه؟ چه جوری میشه از کسی متنفر بود؟
حالا جواب گرفتم. این حسی که مدتهاست توی دلم بالا پایین میره و حرفهامو بغض می کنه توی گلوم تا جایی که گلوم درد میگیره، نفرته! نفرت!
توصیفش اینجوریه که: به هر طریقی وقتی حضور اون شخص رو حس میکنی بدنت داغ میشه و توی سینه ت میسوزه، آماده میشی که موضع بگیری و از خودت دفاع کنی.
اینجوریه که وقتی یاد طرف می افتی یا ارتباطی باهاش برقرار می کنی، مثلا ایمیشو میخونی یا یه همچین چیزی، تا مدتها بعدش هی با خودت کلنجار میری و توی مغزت باهاش دعوا می کنی. هی براش دلیل میاری، مدرک میبری، دعوا می کنی، طعنه میزنی، متلک میگی، فحش میدی و آخرش مغزت داغ میشه.
داغ می کنی و تا یکی از این حال و هوا بیرونت نیاره دلت میخواد به درگیریت ادامه بدی و بزنی طرفو له کنی.
ای خدا این چه بدبختیه که افتاده به جونم؟
هی سعی می کنم خودمو از مهلکه دور کنم اما باز امان از این رابطه ها، رابطه های اجباری…
لطفا اشتباه برداشت نشه، منظورم م. نیست

احساس مسلول

Yasaman — Mon, 17 Oct 2011 19:09:42 +0000

با اینهمه، دردی هست كه هركسی نمی‌شناسدش: اینكه از فرط برخورد و رابطه، هیچ دیداری در تو آتشی بر نیانگیزد و در ابتدای هر دیدار، انتهایش را مثل كفِ دست ببینی آن وقت می گردی پی كسی كه نیست،یا اگر باشد، آسان به چشم نمی‌آید، یا اگر آمد، مال تو نخواهد بود.یک روز متوجه می‌شوی دیگر جوان نیستی و خیلی چیزها هست كه نداری.

دوایش نخواستن است یا نداشتن نمی دانم اما در این اثنا باید فکری به حال احساسی کرد که همین روزها از بس خاک می خورد سل می گیرد و می میرد.
اینو امشب از لابلای یادداشت هام پیدا کردم. انگار همین امروز نوشتمش.

روزهایی که در مرخصی ام. صبح روز اول

Yasaman — Sun, 09 Oct 2011 18:10:49 +0000

ساعت 9 صبح: انیستیتو پاستور ایران

از این در به آن در رفتم که بفهمم مشکل را باید با چه کسی در میان بگذارم. از صبح روز چهارشنبه تا به حال هر دکتر و جوابگوی تلفنی در پاستور خیالم را راحت کرده که فقط واکسن کزاز و دیفتری لازم است بزنی و دیگر هیچ. حتی دکتر توی درمانگاه هاری

نهایتا در برابر اصرار من که، پس کی میتونه به من بگه موقع چنین برخورد های آلوده ای که نمی دونیم چه ویروس و باکتری هایی توی لاشه حیوون جمع شده، احتمال چه بیماری هایی میره؟ خانم اشاره فرمودند که: حالا برو اتاق بغلی، من نمی دونم. برو ببین اتاق واکسن هاری چی میگه بهت؟

اونجا با یه خانم مسن که با هیجان و عصبانیت به قصه ی من گوش می کرد روبرو شدیم.

خانم فریادش درامد که اصلا تو به لاشه ی حیوون چیکار داری؟ واسه چی دستتو بریدی؟ زیست شناسی؟ امان از شما زیست شناسا. ببین چیکار کردی؟ چرا اینقدر دیر اومدی؟ کجا بودی پس؟

بهش میگم این چند روز بهم گفتن پاستور تعطیله.

دادش درومد که: کی میگه تعطیه؟ درمانگاه هاری همیشه بازه. تند تند دفترشو ورق زده که ببین: طرف ساعت 3 ساعت 1 نصفه شب جمعه اومده اینجا. کی میگه تعطیله…

دوست داشتنی بود.

به همکارش گفت ازم خون بگیره برای شمردن آنتی بادی.

بهش میگه: خون اینو بکن تو شیشه،همچین که دیگه فکر نمونه گرفتن نیوفته. تازه میگه اول کارشه… بگیر خونشو، آدم بشه

تمام مدت داشت غرولند می کرد که آخه این چه کاری بود؟ معلومه که باید بیایی درمان هاری رو بگذرونی. دیفتری کزاز که فایده نداره…

ازش پرسیدیم چند نفر به اینجا مراجعه می کنند؟

نامه اعمال من یکی از 3 برگ آخر دفتر بزرگی بود.

- روزانه 15 نفر به درمانگاه هاری مراجعه می کنند…

15 نفر در روز، فقط کسانی هستند که میدانند در چه مواردی باید مراجعه کنند و اهمیت می دهند.

گزش با سگ، گربه، سنجاب، اسب، الاغ و خیلی چیزهای دیگر…

داشتم فکر می کردم به احتمال بسیار بسیار زیاد، من در معرض ابتلا نبودم و این فقط پیشگیریست. اما مردم ما چقدر از بیماری هایی که ممکن است به راحتی در معرض آن قرار بگیرند اطلاع دارند؟

چند نفر میدونند هاری پیشگیری دارد اما هیچ درمانی نداره؟

چند نفر میدونند مردن از هاری یکی از بدترین مرگ های دنیاست؟

چند نفر میدونند هاری از تمام پستانداران به انسان منتقل میشه؟

چند نفر میدونند بزاق یک بیمار یا حتی ناقل درجه 2 میتونه خطرناک باشه؟

چند نفر میدونند ویروس هاری چقدر مقاومه؟

چهار شنبه باید برم برای دریافت دوز بعدی سرم هاری. این درمان طی یک بار تزریق واکسن و 5 بار تزریق سرم اتفاق می افته. ولی فقط در چند روز اول برخورد آلوده…

روزهایی که در مرخصی ام. قبل از روز اول

Yasaman — Sat, 08 Oct 2011 19:41:24 +0000

مرخصی گرفتم. یعنی یه جورایی فرستادن مرخصی
تصمیم گرفتم در اولین ساعات مرخصی یکی از کارهای عقب افتاده زندگی ام را انجام دهم.
به عنوان اولین کار، شروع کردم یکی یکی مکالمات اس ام اسی با آدم ها را پاک کردن. از دفتر تا خانه با احتساب ترافیک، زمان گرفت.
باید ذهنیتم از تمام آدم ها را پاک می کردم. برای اینکه در فکر و خاطراتم همه با هم برابر شوند. برای اینکه ارتباط و احساسم نسبت به آنها را از اول بسازم.
اما بعضی ها را پاک نکردم. نه برای اینکه حرف مهمی به هم زده بودیم، چون دیدن اسمشان حتی روی صفحه تلفن به من پشت گرمی میداد.
وقتی تعداد این آدمهای مهم روحم را شمردم گریه ام گرفت.
پاکشان کردم.
همه چیز از اول

گور بابای مردن

Yasaman — Wed, 05 Oct 2011 20:06:36 +0000

از سر غروب به این طرف تا لحظه ای که خوابم ببره هی خودمو قسم میدم که از فردا بیخیال همه چبز میشم و خودمو از هرچی بند کلافگیه خلاص می کنم

از لحظه ای که چشمامو باز می کنم تا سر غروب، قلبمو می گیرم توی مشتم که درد رو حس نکنه و میدوم اینور اونور و به روی خودم نمیارم که چه مرگمه.

بزن به تیپ و تاپ زندگی و دنیا رو از شر خودت خلاص کن بره. همه چیز تموم میشه، راحت…

همیشه فکر میکنم به اون لحظه ای که بعدش هیچی نیست. به اون موقعی که زمان برات متوقف شده. هیچ حسی، هیچ حرکتی، هیچ مسئولیتی، هیچ عصبانیتی، هیچ تظاهری، هیچ محبتی، هیچ شادی و صمیمیتی… هیچی هیچی…

و اکثر مواقع به این نتیجه میرسم که با وجود احمقانه بودنش بسیار جذاب و ایده آله

لحظه ای که به همه چیز پایان میدی و بعدش دیگه هیچی نیست…

گور بابای هرچی واسه خودت جمع کردی، واسش تلاش کردی، واسش سختی کشیدی

وقتی هیچ جای دنیا رو نمی تونی و نباید تغییر بدی اصلا واسه چی داری می لولی روی خاک؟

آخرش اینقدر فکر میکنم که میگم:

گور بابای نا امیدی حتی… گور بابای مردن… حتی دست زدن بهش هم یه جور تلاشه و هر تلاشی احمقانه س… پس سوار جریان مسخره ی زندگی شو و بازهم زندگی حشره ای خودت رو دنبال کن تا یه پرنده ای چیزی بیاد تمومش کنه…

گور بابای مردن…

موریانک مغزی

Yasaman — Thu, 08 Sep 2011 21:48:18 +0000

وقتی عصبانیت توی وجودت اینقدر زیاد شده که نصفه شب بیدارت می کنه و با وجود دردی که داری می نشوندت پای کامپیوتر، یعنی اون موریانه هه افتاده توی مغزت و تخریب رو شروع کرده.

وقتی قبل از هر نتیجه ای از یک هفته قبل شروع کردی به قضاوت و کنکاش کار خودت، یعنی یه جای کار بدجوری ایراد داره

وقتی اصلا تحمل شنیدن حرف نداری، یعنی اوضاع خیلی خرابه

وقتی کارتو فقط به انگیزه ی استراحت بعدش پی میگیری، نه چون دلت می خواد ازکار نتیجه ی خوبی بگیری یعنی تو روی کارت غیرت نداری

وقتی نتیجه ی خوب کار یعنی حس خوب آدمها، و تو اصلا اصلا اصلا حس خوبی نداری جز اینکه تا آدم نکشی راحت نمیشی، یعنی کار بی نتیجه و حتی بد نتیجه بوده

چه باید کرد با عصبانیت تا این حد انباشته؟ بیرون ریخت؟ کجا؟ به چه صورت؟

فرو برد؟ تا کی؟ چطور؟

یعنی فردا این وقت شب چه حسی خواهم داشت؟

و تازه مشکل اینجاست که کلی از کارهای دوست نداشتنی هنوز هست که باید پی بگیرم.

با چه انرژی و روحیه ای هنوز سر پا هستم؟

با چه حوصله ای هنوز گاهی به ادمها لبخند می زنم؟

با چه ظرفیتی هنوز بعضی ها را زیر کتک نکشته ام؟

با این اشکهای خشکیده چه کنم؟

لطفا یک نفر مغز من را با خودش ببرد و به آب روان بسپرد

بسم الله الرحمن الرحیم

Yasaman — Fri, 26 Aug 2011 16:19:50 +0000

بازهم ردپای خوشبختی توی زندگی ام نمایان شد
خوشبختی داشتن دوستهایی که سربزنگاه میرسند و دستم را میگیرند. درست لحظه ای که باید باشند هستند.
دوستانی که عاشقشان هستم چون دوستم دارند. واقعا دوستم دارند و لایق دوست داشته شدن هستند.
دوستانی که به خاطر داشتنشان به خودم مغرور می شوم.

خیلی احمقم که به جای تکیه کردن به داشته های بیشمارم حسرت چیزهایی که مال من نیستند را می خورم
خدا را سپاس می گویم

اصل طردپذیری

Yasaman — Thu, 25 Aug 2011 20:10:12 +0000

یکی از بنیادی ترین اصول زندگی من در ارتباطات اصل طردپذیری بوده که خودم اونو کشف و نامگذاری کردم

این قاعده در مغز من باعث میشه با افرادی که خیلی محبوب نیستند و گاها مطرود اجتماع خودشون هستند رابطه ی عمیق، صمیمی و خالصانه تری داشته باشم.

در واقع عکس قضیه هم صادقه، با افراد محبوب خیلی سخت می تونم همدل بشم و در اکثر موارد هم نمیتونم دوست بشم. در واقع در برابر آدمهای سرشلوغ و پر رابطه و محبوب موضع گیری خاصی داره مغز و احساسم که دست خودم نیست.

نمیدونم چرا اینجوری ام، ولی این اصل هیچ وقت تا حالا خطا نداشته.